وضعیت تراشه حافظه تا روزهای ابتدایی 286 در حال استفاده بود که به دلیل عدم توانایی آن در جداسازی و جایگزین شدن ، مانع عملی برای توسعه رایانه ها بود. با توجه به این ، ماژول های حافظه پدیدار شده اند. تراشه حافظه را روی یک صفحه مدار چاپی از پیش طراحی شده و همچنین از اسلات حافظه در مادربرد رایانه استفاده کنید. این مسئله مشکل نصب دشوار و جایگزینی حافظه را به طور کامل حل می کند.
قبل از انتشار مادربرد 80286 ، حافظه توسط جهان ارزش نداشت. در آن زمان ، حافظه به طور مستقیم روی مادربرد ثابت شد و ظرفیت فقط {1}} kb داشت. برای برنامه های کاری که در آن زمان روی رایانه های شخصی اجرا می شود ، عملکرد و ظرفیت این نوع حافظه برای تأمین نیازهای پردازش برنامه های نرم افزاری در آن زمان کافی بود. با این حال ، با ظهور برنامه های نرم افزاری و بستر سخت افزاری جدید نسل 80286 ، الزامات بالاتر برای عملکرد حافظه توسط برنامه ها و سخت افزار مطرح شده است. به منظور بهبود سرعت و گسترش ظرفیت ، حافظه باید به صورت بسته بندی مستقل ظاهر شود ، بنابراین مفهوم "ماژول حافظه" را به وجود می آورد.
هنگامی که مادربرد 80286 برای اولین بار معرفی شد ، ماژول حافظه از ماژول های حافظه تک خط (SIMM) با ظرفیت 30pin و 256kb استفاده کرد. برای تشکیل بانک باید از 8 بیت داده و 1 چک تشکیل شود. بنابراین ، 30pin Simm که می بینیم معمولاً با چهار ماژول با هم استفاده می شود. از زمان ورود رایانه در سال 1982 به بازار غیرنظامی ، حافظه 30pin Simm با پردازنده 80286 پیشگام در زمینه حافظه بود.
پس از آن ، از سال 1988 تا 1990 ، فناوری PC به اوج توسعه دیگری یعنی 386 و 486 ERA رسید. در این زمان ، CPU ها قبلاً به سمت 16 بیت توسعه یافته بودند ، بنابراین حافظه 30 پین Simm دیگر نمی تواند تقاضا را برآورده کند. پهنای باند حافظه پایین آن به یک تنگنا فوری تبدیل شده است. بنابراین ، حافظه Simm 72 PIN در این زمان ظاهر شد ، که از حافظه حالت صفحه 7}}} bit پشتیبانی می کند و پهنای باند حافظه را به شدت افزایش می دهد. ظرفیت واحد حافظه SIMM 72 پین به طور کلی 512kb تا 2mb است و فقط دو مورد لازم است که همزمان مورد استفاده قرار گیرند. با توجه به ناسازگاری خود با حافظه 30PIN SIMM ، صنعت رایانه شخصی در این زمان حافظه 30PIN SIMM را با قاطعیت از بین برد.
حافظه EDO DRAM (RAM Date Extended) ، که بین سالهای 1991 و 1995 یک ماژول حافظه محبوب بود ، بسیار شبیه به DRAM FP است. این فاصله زمانی بین دو چرخه ذخیره سازی حافظه خروجی داده های گسترده و حافظه را از بین می برد و هنگام ارسال داده ها به CPU به صفحه بعدی دسترسی پیدا می کند. بنابراین ، سرعت آن {2}}} ٪ سریعتر از درام معمولی است. ولتاژ کار به طور کلی 5 ولت است ، پهنای باند {4}} بیت است و سرعت بالاتر از 40ns است. در آن زمان به طور عمده در رایانه های 486 و اوایل پنتیوم استفاده می شد.
از سال 1991 تا 1995 ، ما شاهد وضعیت ناخوشایندی بودیم که توسعه فناوری حافظه نسبتاً کند و تقریباً راکد بود. بنابراین ، ما همزیستی 72 پین و 168 پین ادو رام را در این زمان دیدیم. در حقیقت ، حافظه EDO همچنین متعلق به دسته 72 PIN SIMM Memory است ، اما یک روش آدرس دهی کاملاً جدید را اتخاذ می کند. EDO در هزینه و ظرفیت پیشرفت هایی داشته است و با توسعه سریع فرآیندهای تولید ، ظرفیت یک حافظه EDO واحد اکنون به MB {5}} MB رسیده است. با توجه به این واقعیت که عرض اتوبوس داده پنتیوم و CPU های سطح بالاتر 64 بیت یا حتی بالاتر است ، باید RAM Edo و FPM RAM به صورت جفت استفاده شود.
دوره SDRAM
پس از انتشار سری Intel Celeron ، پردازنده های AMD K6 و چیپست های مادربرد مرتبط ، عملکرد حافظه DRAM Edo دیگر نمی تواند نیازها را برآورده کند. فناوری حافظه باید کاملاً نوآوری شود تا الزامات معماری CPU نسل جدید را برآورده کند. در این زمان ، حافظه شروع به ورود به دوره کلاسیک SDRAM کرد.
نسل اول حافظه SDRAM بر اساس مشخصات PC66 بود ، اما به زودی به دلیل اختلاف فرکانس بین Intel و AMD ، فرکانس خارجی CPU به 100 مگاهرتز افزایش یافت ، بنابراین حافظه PC66 به سرعت توسط حافظه PC100 جایگزین شد. با ظهور PIII و K7 ERA در فرکانس خارجی 133MHz ، مشخصات PC133 عملکرد کلی SDRAM را به همان روش بهبود بخشید ، با پهنای باند به بیش از 1 گیگابایت در ثانیه افزایش یافت. با توجه به پهنای باند 64 بیتی SDRAM ، که مربوط به عرض اتوبوس داده 64 بیتی CPU است ، فقط به یک حافظه نیاز دارد تا کار کند ، و باعث بهبود بیشتر راحتی می شود. از نظر عملکرد ، به دلیل سیگنال های ورودی و خروجی آن با فرکانس خارجی سیستم همگام می شوند ، سرعت آن به طور قابل توجهی از حافظه EDO فراتر می رود.
نمی توان انکار کرد که حافظه SDRAM از اوایل 66 مگاهرتز به 100 مگاهرتز و 133 مگاهرتز تکامل یافته است. اگرچه مشکل تنگنای پهنای باند حافظه را به طور کامل حل نکرده است ، اما اورکلاک CPU به موضوعی ابدی برای کاربران DIY تبدیل شده است. بنابراین ، بسیاری از کاربران برای دستیابی به موفقیت اورکلاک CPU ، حافظه PC100 مارک تجاری را به 133 مگاهرتز اورکلاک می کنند. لازم به ذکر است برای تسهیل نیازهای برخی از کاربران اورکلاک ، برخی از حافظه استاندارد PC150 و PC166 در بازار پدید آمده اند.
اگرچه پهنای باند حافظه SDRAM PC133 را می توان به 1064MB/s افزایش داد ، همراه با آخرین برنامه Pentium 4 اینتل ، حافظه SDRAM PC133 نمی تواند نیازهای توسعه آینده را برآورده کند. در این زمان ، اینتل برای دستیابی به تسلط بر بازار ، با رامبوس به نیروهای خود پیوست تا حافظه رامبوس DRAM (معروف به حافظه RDRAM) را در بازار رایانه شخصی ترویج کند. بر خلاف SDRAM ، نسل جدیدی از معماری حافظه ساده با سرعت بالا را بر اساس نوع نظریه RISC (کاهش دستورالعمل مجموعه) محاسبات اتخاذ می کند ، که می تواند پیچیدگی داده ها را کاهش داده و عملکرد کلی سیستم را بهبود بخشد.
در رقابت بین AMD و اینتل ، این دوره رقابت فرکانس است ، بنابراین سرعت ساعت CPU به طور مداوم در حال افزایش است. اینتل پردازنده های فرکانس بالا Pentium III و Pentium 4 را برای پیشی از AMD راه اندازی کرده است. بنابراین ، حافظه درام رامبوس توسط اینتل به عنوان قاتل رقابتی آینده خود دیده می شود. حافظه Rambus DRAM حجم داده هر چرخه ساعت را با فرکانس ساعت بالا ساده می کند ، بنابراین پهنای باند حافظه بسیار عالی است. به عنوان مثال ، پهنای باند بیت PC 1066 1066 MHz {3}}} می تواند به 4.2 گرم بایت/ثانیه برسد ، و DRAM RAMBUS یک بار یک مسابقه مناسب برای پنتیوم 4 در نظر گرفته شد.
با این حال ، با وجود این ، حافظه Rambus rdram در زمان مناسب متولد نشده و هنوز هم باید با سرعت بالاتر DDR "غارت" شود. در آن زمان ، حافظه Rambus rdram از PC600 و PC700 تحت الشعاع "رویداد خطای" چیپست Intel 820 قرار گرفت و PC800 Rambus RDRAM برای به دست آوردن پشتیبانی از پلت فرم Pentium 4 بسیار گران بود. مشکلات مختلفی باعث شد که رامبوس RDRAM هنوز به دنیا بیاید. رامبوس برای PC166 استاندارد RDRAM با فرکانس بالاتر امیدوار بود که موج را تبدیل کند ، اما در نهایت به حافظه DDR تسلیم شد.
دوره DDR
DDR SDRAM (Datarate Datarate SDRAM) ، همچنین به عنوان SDRAM با نرخ مضاعف شناخته می شود ، یک نسخه به روز شده SDRAM است. DDR داده ها را یک بار در لبه های در حال افزایش و در حال سقوط سیگنال ساعت منتقل می کند ، که باعث می شود سرعت انتقال داده آن دو برابر SDRAM سنتی باشد. با توجه به استفاده بیش از حد از سیگنال های لبه در حال سقوط ، منجر به افزایش مصرف انرژی نمی شود. در مورد سیگنال های آدرس دهی و کنترل ، آنها همان SDRAM سنتی هستند که فقط در لبه در حال افزایش ساعت منتقل می شوند.
حافظه DDR یک راه حل سازش بین عملکرد و هزینه است ، با هدف ایجاد سریع یک فضای بازار جامد ، پیشرفت به تدریج در فرکانس و در نهایت جبران کمبود پهنای باند حافظه. مشخصات نسل اول DDR200 به طور گسترده اتخاذ نشده است ، و نسل دوم PC266 DDR SRAM (انتقال داده داده های 133MHz Clock x 2x {4}} MHz پهنای باند) از حافظه PC133 SDRAM مشتق شده است ، که حافظه DDR را به اوج اول می آورد. علاوه بر این ، بسیاری از پردازنده های Celeron و AMD K7 از حافظه مشخصات DDR266 استفاده می کنند و حافظه بعدی DDR333 آن نیز یک انتقال است. حافظه DDR400 به گزینه اصلی پلت فرم تبدیل شده است و حافظه کانال DDR400 دوگانه به استاندارد اصلی پردازنده های 800FSB تبدیل شده است. مشخصات بعدی DDR533 به انتخاب کاربران اورکلاک تبدیل شده است.
دوره DDR2
DDR2 (دو برابر نرخ داده 2) SDRAM یک استاندارد فناوری حافظه نسل جدید است که توسط JEDEC (شورای مهندسی دستگاه الکترونی مشترک) تهیه شده است. بزرگترین تفاوت بین DDR2 و استاندارد فناوری حافظه DDR نسل قبلی این است که اگرچه هر دو از روش اصلی انتقال داده به طور همزمان با تأخیر در افزایش ساعت/سقوط استفاده می کنند ، حافظه DDR2 دارای دو برابر قابلیت خواندن حافظه DDR نسل قبلی (IE {4}}} داده های بیت خوانده شده قبل از Fetch). به عبارت دیگر ، حافظه DDR2 می تواند داده ها را با 4 برابر سرعت اتوبوس خارجی در هر ساعت بخواند و بنویسد و می تواند با 4 برابر سرعت اتوبوس کنترل داخلی اجرا شود.
علاوه بر این ، با توجه به استاندارد DDR2 ، تمام خاطرات DDR2 در FBGA بسته بندی شده اند ، که با بسته بندی گسترده TSOP/TSOP-II متفاوت است. بسته بندی FBGA می تواند عملکرد الکتریکی بهتری و اتلاف گرما را فراهم کند و پایه و اساس کاملی برای عملکرد پایدار و توسعه فرکانس آینده حافظه DDR2 فراهم کند. با نگاهی به تاریخ توسعه DDR ، از اولین کاربرد DDR200 تا رایانه های شخصی ، از طریق DDR266 ، DDR333 تا فناوری کانال DDR400 دوگانه ، توسعه نسل اول DDR همچنین به حد فناوری رسیده است و بهبود سرعت کار حافظه از طریق روشهای معمولی دشوار است. با توسعه آخرین فناوری پردازنده اینتل ، تقاضا برای پهنای باند حافظه در اتوبوس جلوی در حال افزایش است و حافظه DDR2 با فرکانس عملیاتی بالاتر و با ثبات تر روند خواهد بود.
از آنجا که عملکرد CPU به پیشرفت خود ادامه می دهد ، نیازهای ما برای عملکرد حافظه نیز به تدریج در حال ارتقاء است. نمی توان انکار کرد که DDR ، که فقط به پیشرفت پهنای باند با فرکانس بالا متکی است ، در نهایت کم خواهد شد. بنابراین ، سازمان JEDEC مدتهاست که استاندارد DDR2 را تولید می کند و با پشتیبانی از سیستم عامل های جدید مانند رابط LGA775 915/925 و آخرین 945 برای حافظه DDR2 ، حافظه DDR2 شروع به کاوش در زمینه حافظه می کند.
DDR2 می تواند حداقل پهنای باند 4 {19}} 0MB/s در هر پین را بر اساس فرکانس انتقال 100 مگاهرتز فراهم کند و رابط کاربری آن با ولتاژ 1.8 ولت کار می کند و باعث کاهش بیشتر تولید گرما و افزایش فرکانس می شود. علاوه بر این ، DDR2 شاخص های عملکرد جدیدی مانند CAS ، OCD ، ODT و دستورالعمل های قطع را برای بهبود استفاده از پهنای باند حافظه شامل می کند. طبق استاندارد DDR2 که توسط سازمان دهندگان JEDEC بیان شده است ، حافظه DDR2 برای بازارهایی مانند رایانه های شخصی فرکانس ساعت های مختلفی مانند 400 ، 533 و 667MHz خواهد داشت. حافظه DDR2 با پایان بالا دارای دو فرکانس 800 و 1000 مگاهرتز خواهد بود. حافظه DDR-II در FBGA با {15}}} ، {16}}} و 240 پیکربندی پین بسته بندی می شود. حافظه اولیه DDR2 با استفاده از یک فرآیند تولید میکرون 0 {20}} تولید می شود که ذرات حافظه دارای ولتاژ 1.8 ولت و چگالی ظرفیت 512MB هستند.
شکی نیست که فناوری حافظه در سال 2005 رواج خواهد یافت و حافظه استاتیک که توسط SDRAM ارائه می شود طی پنج سال محبوب نخواهد شد. حافظه QBM و RDRAM همچنین قادر به معکوس کردن کاهش آنها نیستند ، بنابراین همزیستی DDR و DDR2 یک واقعیت اجتناب ناپذیر خواهد بود.
علاوه بر PC -133 ، VCM (حافظه کانال ویروسی) همچنین عضو مهم جانشین PC {{1} است. VCM ، همچنین به عنوان حافظه کانال مجازی شناخته می شود ، یک استاندارد حافظه است که توسط بیشتر چیپست های جدیدتر پشتیبانی می شود. حافظه VCM عمدتاً بر اساس فناوری "Cached DRAM" ساخته شده توسط NEC تولید می شود ، که "حافظه نهان" را ادغام می کند و توسط رجیسترهای پر سرعت پیکربندی و کنترل می شود. در حین دستیابی به انتقال داده های پر سرعت ، VCM همچنین سازگاری بالایی با SDRAM سنتی حفظ می کند ، بنابراین حافظه VCM معمولاً به عنوان VCM SDRAM گفته می شود. تفاوت بین VCM و SDRAM در این است که صرف نظر از اینکه داده ها توسط CPU پردازش شده اند یا خیر ، می توان ابتدا برای پردازش به VCM تحویل داد ، در حالی که SDRAM معمولی فقط می تواند داده های پردازش شده توسط CPU را پردازش کند. بنابراین ، VCM داده ها را بیش از 20 ٪ سریعتر از SDRAM پردازش می کند. چیپست های زیادی وجود دارد که می توانند از VCM SDRAM ، از جمله 815E Intel ، VIA 694X و غیره پشتیبانی کنند.
RDRAM
پس از راه اندازی اینتل PC -100 ، به دلیل پیشرفت های تکنولوژیکی ، پهنای باند 800 مگابایت در ثانیه -100 حافظه دیگر برای برآورده کردن تقاضا کافی نبود ، در حالی که پیشرفت پهنای باند PC {3}} معنی دار نبود (1064mb/s) ، که همچنین نمی تواند نیازهای آینده را برآورده کند. به منظور دستیابی به هدف انحصار بازار ، اینتل با رامبوس برای ترویج DRAM Rambus (Directrambus Dram) در بازار PC همکاری کرده است ، همانطور که در شکل 5 {5} نشان داده شده است.
Rambus DRAM مشخصات حافظه ای است که برای اولین بار توسط Rambus ارائه شده است ، که نسل جدیدی از معماری حافظه پر سرعت و ساده را برای کاهش پیچیدگی داده ها و بهبود عملکرد کلی سیستم اتخاذ می کند. رامبوس از اتوبوس 400 مگاهرتز 16 بیتی استفاده می کند ، که می تواند داده ها را همزمان در لبه های در حال افزایش و در حال سقوط در یک چرخه ساعت منتقل کند. سرعت واقعی آن 400MHz × 4 {4} MHz mhz است ، و پهنای باند نظری آن (16 × 2 × 2 × 400MHz/8) 1.6 گیگابایت در ثانیه است ، که دو برابر PC {11 {} است. علاوه بر این ، رامبوس همچنین می تواند 9 بایت را ذخیره کند ، در حالی که بیت اضافی یک بیت محفوظ است که ممکن است در آینده به عنوان ECC (Erroi · بررسی و اصلاح) استفاده شود. ساعت رامبوس می تواند تا 400 مگاهرتز برسد و فقط از 30 سیم مس برای اتصال کنترلر حافظه و RIMM (ماژول های حافظه درون خطی Rambus) استفاده می شود. کاهش طول و کمیت سیمهای مس می تواند تداخل الکترومغناطیسی در انتقال داده را کاهش دهد و از این طریق فرکانس عملکرد حافظه را به سرعت افزایش می دهد. با این حال ، در فرکانس های زیاد ، گرمای منتشر شده قطعاً افزایش می یابد ، بنابراین اولین حافظه رامبوس حتی باید با یک فن خنک کننده داخلی همراه باشد.
دوره DDR3
در مقایسه با DDR2 ، DDR3 دارای ولتاژ عملیاتی کمتری است و از 1.8 ولت به 1.5 ولت کاهش می یابد و در نتیجه عملکرد بهتر و صرفه جویی در مصرف برق بیشتر می شود. بیت 4- را قبل از DDR2 به 8-}}} reading ارتقا دهید. DDR3 می تواند به حداکثر سرعت 2400 مگاهرتز برسد و از آنجا که سریعترین سرعت حافظه DDR2 به 800 مگاهرتز/1066MHz افزایش یافته است ، اولین دسته از ماژول های حافظه DDR3 از 800 مگاهرتز پرش می کنند. در نمایشگاه Computex ، ما شاهد تولید کنندگان چندین حافظه بودیم که ماژول های 1333MHz DDR3 را نشان می دهند.
DDR3 طرح جدیدی را بر اساس DDR2 اتخاذ می کند:
1.8bit Prefetching Design ، در حالی که DDR2 از prefetching bit {3}} استفاده می کند ، بنابراین فرکانس هسته DRAM فقط 1/8 از فرکانس رابط است و فرکانس اصلی کار DDR {6} فقط 100 مگاهرتز است.
2. برای کاهش بار در اتوبوس های آدرس/فرمان و کنترل ، یک معماری توپولوژی نقطه به نقطه اتخاذ کنید.
3. با اتخاذ یک فرآیند تولید زیر 100 نانومتر ، ولتاژ کار از 1.8 ولت به 1.5 ولت کاهش می یابد و توابع تنظیم مجدد ناهمزمان و کالیبراسیون ZQ اضافه می شود.
دوره DDR4
حافظه DDR4 دو مشخصات خواهد داشت. میزان انتقال حافظه DDR4 با استفاده از سیگنال سیگنالینگ تک انتهایی تأیید شده است. {3}} 2 گیگابایت در ثانیه ، در حالی که حافظه DDR4 بر اساس فناوری سیگنالینگ دیفرانسیل می تواند به میزان انتقال 6.4 گیگابیت در ثانیه برسد. با توجه به عدم امکان اجرای دو رابط از طریق یک درام واحد ، حافظه DDR4 دو مشخصات بر اساس سیگنال های سنتی SE و سیگنال های دیفرانسیل به طور همزمان خواهد داشت.
به گفته چندین متخصص صنعت نیمه هادی ، حافظه DDR4 ترکیبی از سیگنالینگ تک انتهایی (سیگنال SE سنتی) و سیگنالینگ دیفرانسیل (فناوری سیگنال دیفرانسیل) خواهد بود. انتظار می رود که این دو استاندارد محصولات مختلف تراشه را معرفی کنند ، بنابراین در دوره حافظه DDR4 ، دو محصول حافظه ناسازگار را مشاهده خواهیم کرد.
توسعه ماژول های حافظه
Jan 10, 2025
پیام بگذارید
